نرسیده به درخت
کوچه باغی ست که از خواب خدا سبز تر است.
و در آن عشق به اندازه پر های صداقت آبی ست.
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر بدر می آرد.

پس به سمت گل تنهایی می پیچی.
پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی.
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی.
کودکی میبینی،رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد.
از لانه نور،و از او می پرسی:خانه دوست کجاست...؟؟؟
                                                                             "سهراب سپهری"

چقدر این شعر سهراب آروم میکنه آدمو.و چقدر معنی و مفهوم درش نهفته ست که به این آسونیا قابل درک نیست!!