راستش خودمم نمیدونم چی میشد!
ولی اگه واقعا عشق آفریده نمیشد...چی میشد؟؟!
تو این که آفریده شدن هرچیز یه حکمتی داره شک ندارم. اما...نمیدونم چرا چند وقته این سوال ذهنمو درگیر کرده؟!

آخه ببینید!شماقضاوت کنید!هرکسی که این احساسو تجربه میکنه دیگه تمام لحظاتش میشه یه نفر!تمام فکرش مشغول یه نفر میشه!
به قول یه دوست عشق یعنی کوچک کردن دنیا به اندازه یه نفر و بزرگ کردن یه نفر به اندازه یه دنیا!

حالا تمام این افکار به کنار!فقط کافیه که آدم برای لحظاتی از عشقش دور باشه اونوقته که طعم واقعی عشق احساس میشه!
دلتنگی...آره حالا نوبت به دلتنگی میرسه!الانه که فقط از خدا میخواد برای یک بار دیگه هم شده ببینش...فقط یه بار دیگه...

ولی خوب...این دلتنگیاوناراحتیا شاید از خصوصیات عشق باشه!وخوب عشق اصلا با همین دلتنگیا معنی پیدامیکنه.

راستس تا حالا به این فکر کردین که چرا همه این احساس قشنگو درک نمیکنن؟؟
خود من هنوز جواب این سوالو پیدا نکردم.اما اینو خوب میدونم که احساس همه آدما مثل هم نیست.همه یه جور فکر نمیکنن.همه یه جور احساس نمیکنن!

پ ن ١:ایام شهادت امام حسین(ع)رو تسلیت میگم.
پ ن ٢:ایام امتحانات نزدیکه.برای همه من جمله خودم آرزوی موفقیت میکنم!